هیچ کس آنقدری فقیر نیست که نتواند نگاهی مهربان

را به دیگران هدیه دهد. و هیچ انسانی آنقدر ثروتمند نیست

که به شوق مهربانی دیگران دلش نلرزد.

پس بیا مهربان باشیم.

مثل دست های آب. مثل سکوت آسمان.

اصلاً بیا اسم این روز های سرد را بگذاریم

روزهای بی بهانه بخشیدن.

بیا قبل از اینکه دنبال خودمان در آینه بگردیم،

به لبخند دیگران فکر کنیم.

به این که شوق تولد یک گل در باغچه ی

حیاط کوچک عشق چقدر می تواند به زندگی معنا بخشد.

به قول سهراب:

زندگی شاید آن لبخندی است

که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات است

میان دو سکوت

زندگی خاطره ی آمدن و رفتن ماست

/ 2 نظر / 11 بازدید
نفیسه

یا زهرا! چه سفره ی هفت سینی میشود وقتی تو دعایمان کنی و بیاد تو و با آمین تو آغاز کنیم... روزهایتان بهاری و بهارتان جاودانه باد.

پویا

کاش باران بودم و غم پنجره را میشستم و به هر کس که پس پنجره غمگین مانده از سر عشق ندا میدادم پاک کن پنجره از دلتنگی که هوا دلخواه است گوش کن باران را که پیامی دارد : دست از غم بردار زندگی کوتاه است باز کن پنجره را روز نو در راه است...[گل]